Η τεχνολογία αποθήκευσης σε μνήμες nand flash άρχισε να χρησιμοποιείται λίγα χρόνια πριν σε στρατιωτικές και διαστημικές εφαρμογές. Όχι όμως απόλυτα. Στην ουσία όλοι εμείς είχαμε πρόσβαση σ’ αυτή τη τεχνολογία αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο. Κάποιοι από εμάς αποκτήσαμε μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή ή ένα USB flash drive τα όποια χρησιμοποιούν παρόμοια τεχνολογία.

Οι εταιρίες παρατήρησαν ότι η συγκεκριμένη τεχνολογία θα «πουλήσει» - κάτι που βιώνουμε σήμερα- και άρχισαν να παρουσιάζουν τις δίκες τους προτάσεις.
Εμφανίστηκαν λοιπόν και εταιρίες άγνωστες στο χώρο, οι οποίες όμως, χρησιμοποίησαν την πεπατημένη οδό:
Ένας Samsung ή JMicron controller ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την διαχείριση των μνημών, μερικές μνήμες nand flash και ορίστε ο SSD μας.

Από την αρχή αποδείχτηκε ότι μια κλασική υλοποίηση που χρησιμοποιήθηκε από τις εταιρίες, είχε πρόβλημα και ο λόγος γίνεται για τον JMicron JMF602A controller.
Ο συγκεκριμένος controller δημιούργησε αρκετά προβλήματα στην αγορά των SSD. Λόγω μικρής cache μνήμης, ο SSD παρουσίαζε κολλήματα (stuttering) κατά την λειτουργία του. Όποιες λύσεις και να δοκιμάστηκαν αργότερα με τον συγκεκριμένο controller (εσωτερικό raid0 με προσθήκη cache, δεύτερη έκδοση JMF602B) δεν έφεραν τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Τότε εμφανίστηκε η Intel.
H Ιntel λοιπόν, τον Σεπτέμβριο του 2008, παρουσίασε το πρώτο μοντέλο της στην οικογένεια των SSD. Χρησιμοποιώντας δικό της controller με cache των 16ΜΒ και έναν τρόπο διασύνδεσης των μνημών NAND του SSD περίπου σαν τον Raid0, «άνοιξε» την αγορά των SSD. Η αρχική τιμή του βέβαια, ήταν απαγορευτική για την εποχή (σχεδόν 600$ για 80GB). Kαθώς όμως τα nm υλοποίησης των nand flash μνημών έπεφταν, έπεφταν κατακόρυφα και οι τιμές.
Φτάνοντας στο σήμερα, κατακλυζόμαστε καθημερινά από access times, ΜΒ/s read και write, χωρητικότητες μερικών δεκάδων GB, IOPS, ms, screenshots από διαφορετικά μετροπρογράμματα για τους SSD σε σχέση με αυτά που είχαμε συνηθίσει και νέες έννοιες που λίγοι έχουν ακούσει και ακόμα λιγότεροι κατανοούν.

Διαβάζοντας στο Internet παρατηρώ κατά καιρούς μια σύγχυση όσον αφορά τους SSD και όλους τους σκληρούς δίσκους γενικότερα, για τα Megabytes/second που διαβάζουν ή γράφουν ή πόσο είναι το access time του καθενός και βλέπω ότι ο κόσμος έχει μια τάση να κοιτάζει απλά νούμερα.
Σε αυτό φυσικά αρχικά φταίνε οι εταιρίες, οι οποίες λόγω marketing συνεχίζουν και λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο (κάνουν διαφήμιση με νούμερα) και τέλος φταίει ο καταναλωτής.
Να αναφέρω απλά σε όλους ότι τα νούμερα που δείχνουν οι εταιρίες δεν έχουν καμία σχέση με την καθημερινότητα σας. Τα νούμερα που ΔΕΝ δείχνουν, είναι αυτά που σας ενδιαφέρουν και θα σας εξηγήσω:

Ένας κλασικός σκληρός δίσκος, με περιστρεφόμενα platters και κεφαλές που σαρώνουν τα platters μερικές χιλιάδες φορές το λεπτό, μπορεί να διαβάσει π.χ. 100MB/s (το διαφημιζόμενο νούμερο από την εταιρία κατασκευής του, που αναφέραμε πιο πάνω).
Πότε όμως μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο;
Γιατί τα παλιά benchmarks δεν έχουν καμιά αξία σε έναν SSD;
Γιατί πολύ απλά κι εμείς λάθος benchmarks κοιτούσαμε, ειδικά όταν αφορούσαν το λειτουργικό μας σύστημα. Μια καθαρή εγκατάσταση Windows XP περιέχει περίπου 13.000 μικρά αρχεία. Αρχεία τα οποία έχουν μέγεθος από μερικά byte, μέχρι μερικά KB. Σπάνια η περίπτωση να υπάρχουν αρχεία μερικών MB.
Ένας κλασικός δίσκος λοιπόν διαβάζει όπως είπαμε με 100MB/s.

Πάντα;
Δεν νομίζω.
Ένας κλασικός σκληρός δίσκος διαβάζει με 100ΜΒ/s όταν πρόκειται για ένα ή περισσότερα αρχεία μερικών δεκάδων Megabytes και πάνω. Τι σημαίνει αυτό για έναν δίσκο λειτουργικού συστήματος;
Ότι ο δίσκος σας, όσο δουλεύει σαν δίσκος λειτουργικού συστήματος με τα δεκάδες χιλιάδες αρχειάκια των μερικών KB δεν πρόκειται ποτέ να δώσει τα διαφημιζόμενα από τις εταιρίες 100MB/s. Εδώ είναι και η διαφορά που έκαναν οι SSD. Αυτός είναι και ο λόγος που αγοράζονται από τους χρήστες. Ένα Solid State drive θεωρητικά μπορεί να διαβάσει και να γράψει αρκετές φορές πιο γρήγορα από έναν κλασικό δίσκο και ο λόγος είναι απλός. Στην ουσία είναι μια μνήμη, χωρίς μηχανικά μέρη, οπότε η διαφορά είναι από την αρχή εμφανής.

Διαβάστε παρακάτω για να δούμε τελικά πόσο εμφανής είναι αυτή η διαφορά...